WYSTAWY

KRUCHOŚĆ I WDZIĘK
Wystawa porcelany ćmielowskiej z kolekcji Aurelii Kuran-Puszkarskiej
Hugonówka
22 maja – 24 czerwca 2018 r.

Aurelia Kuran-Puszkarska od 20 lat mieszka w Konstancinie i mniej więcej od tylu lat zajmuje się kolekcjonowaniem porcelany. Obecnie jej zbiór liczący ponad dwa tysiące obiektów jest największą prywatną kolekcją porcelany ćmielowskiej w Polsce.
Kolekcja składa się w większości z przedmiotów o charakterze użytkowym: serwisów do kawy i herbaty, serwisów stołowych, zestawów do deserów oraz obiektów o charakterze dekoracyjnym, takich jak wazony i figurki. W kolekcji wyróżnić można trzy zasadnicze grypy eksponatów, które prezentowane są na wystawie. Pierwsza to obiekty z lat 1900-1914, kiedy fabryka należała do rodziny Druckich–Lubeckich; druga to serwisy z okresy dwudziestolecia międzywojennego i trzecia – obiekty z lat 50. i 60. XX w.
W 2015 r. kolekcjonerka postanowiła swój zbiór skatalogować i uporządkować a także przekazać część obiektów do różnych kolekcji muzealnych. Najstarsze zabytki, z okresu gdy właścicielem fabryki była związana z Konstancinem rodzina Druckich-Lubeckich, mają stać się zasobem powstającego Muzeum Konstancina.

Kurator: Hanna Kaniasta
Konsultacja merytoryczna: dr Magdalena Śniegulska-Gomuła
Projekt wystawy: Maria Górska

IMG_0947

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MIROSŁAW MASZLANKO
ZWIEŃCZENIA
Instalacja plenerowa

Park Zdrojowy w pobliżu Hugonówki
Od 9 września 2017.

„Zwieńczenia” to druga po „Sklepieniach” instalacja zrealizowana przez Mirosława Maszlanko w 2017 roku w Konstancinie. Tym razem artysta stworzył plenerową rzeźbę z wikliny, której kształt nawiązujący do zwieńczeń wież w tradycyjnej architekturze powstał pod wpływem inspiracji projektami architektonicznymi Jerzego Nowosielskiego. Rzeźba, umieszczona w plenerze, nad brzegiem Jeziorki, doskonale wpisuje się w krajobraz i pozostawia szerokie pole do interpretacji. Artysta przy okazji rozważań na jej temat napisał tak: „Interesują mnie strefy graniczne różnych stanów materii, stanów świadomości, przenikanie tego co świadome, z tym co przed i po świadomości. Architektura natury i architektura cywilizacji, porządek zastany i tworzony, to co widoczne i niewidoczne, wyobrażone i dotykalne. Uciekam od jednorodnych powierzchni. Lubię przenikanie powietrza, światła, wody. Skręcam z wikliny kręgi zgodnie z ruchem wskazówek zegara, w spiralnym wznoszeniu, cykliczności i powtórzeniu…”
Instalacja powstała  dla uczczenia rocznicy 120-lecia powstania Konstancina i 100-lecia tutejszych tradycji uzdrowiskowych.
Kurator: Hanna Kaniasta
Zwieńczenia_1a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BEATA CZAPSKA
FIVE DREAMS

Od 15 maja 2018 r.

Plenerowa wystawa rzeźb
Park Zdrojowy w pobliżu Hugonówki

W konstancińskim Parku Zdrojowym, niedaleko Hugonówki stanęło niecodzienne dzieło – grupa rzeźbiarska BEATY CZAPSKIEJ przedstawiająca watahę biegnących wilków. Tytuł FIVE DREAMS, odwołuje się do marzeń na temat nieposkromionej wolności i dzikości, a także innych znaczeń związanych z wilkami, takich jak umiejętność życia w grupie, solidarność, współpraca, mądrość itp.
Rzeźba jest prezentowana w parku przy Hugonówce z okazji 120-LECIA KONSTANCINA i 100-LECIA UZDROWISKA-KONSTANCIN

BEATA CZAPSKA ukończyła Wydział Architektury Politechniki Śląskiej. W 1974 r. wyjechała do Paryża, gdzie podjęła studia w École Nationale des Beaux Arts oraz w prywatnej pracowni rzeźby René Coutelle’a. Twórczość w zakresie rzeźby, rysunku oraz projektowania architektury. Mieszka we Francji.
Kurator: Hanna Kaniasta

FIVE-DREAMS_PLAKAT1-724x1024

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

RODY i RODZINY DAWNEGO KONSTANCINA
Wystawa plenerowa
Park Zdrojowy, ul. Sienkiewicza w pobliżu ul. Piłsudskiego

Wystawa na temat najwybitniejszych rodów i rodzin związanych z przedwojennym Konstancinem: Potulickich i Skórzewskich, którzy go zakładali oraz Druckich-Lubeckich, Emeryków, Klimplów, Machlejdów, Mannów, Pfeiffrów, Schielów i innych, którzy w nim mieszkali. Na wystawie poza tekstami pokazujemy unikatowy niejednokrotnie materiał ilustracyjny pochodzący z prywatnych, często rodzinnych archiwów.
Teksty i dobór materiałów ilustracyjnych: Hanna Kaniasta